Gezichten
door Enich Anders
Het was vanmorgen in de Makro. Ze sprak me aan met: “Hey, wat lang geleden! Dat is toevallig! Hoe gaat het nog?” Ik keek en dacht: Hier gaan we weer! Iemand die ik uit een bepaalde situatie ken, en dan in een totaal andere context weer ontmoet. In mijn beneveld brein begint dan de hele molen te draaien, maar ik kan de persoon niet plaatsen.
Gelukkig ging de dame in kwestie nog een tijdje door met praten, ze verwachtte nog niet meteen antwoord. Intussen werkte mijn geheugen op volle toeren. Die blik ken ik, ik weet zeker dat ik haar sympathiek vind, het is iemand die ik heel goed ken. Hoe lang is het geleden? Jaren? Nee, maximum een jaar. Ik begin te zweten, ik weet zeker dat ik haar erg goed ken, zo goed, dat het schandalig en beledigend is om haar niet op het eerste gezicht te herkennen.
