Heb ik ADHD?
Diagnosestelling
Diagnose is een eerste belangrijke stap alvorens men kan denken aan eventuele aangepaste maatregelen. Een zorgvuldig overlopen van de geschiedenis in kinderjaren en later is hierbij essentieel. Bij kinderen moet men vaak beroep doen op wat anderen (ouders, leerkrachten) beschrijven: een kind kan zelf vaak moeilijk de problemen omschrijven. Volwassenen kunnen het vaak wel goed omschrijven, zodat men in dit geval de geschiedenis van de gedragsproblemen best kan bekomen door een gestructureerd interview. Bij dit interview wordt er ook aandacht besteed aan het individuele en het sociale functioneringsniveau. Ook wordt aandacht besteed aan andere factoren die een verklaring voor de gedragsmoeilijkheden kunnen geven.
Voorafgaand aan het interview kan men volwassenen een vragenlijst doen invullen, die gebaseerd is op de Utah Criteria. Deze vragenlijst geeft een eerste oriëntatie, maar is op zich zeker niet voldoende voor de diagnosestelling.
Om een beter inzicht te krijgen in de aard en ernst van de onderliggende problemen van cognitieve functies wordt een neuropsychologisch onderzoek verricht. Hiermee onderzoekt men welke aspecten van de aandacht problemen geven, of er problemen zijn met mentale flexibiliteit en mentale planning en organisatie, geheugen.
Voor objectivering van ontregelde neurologische mechanismen die een rol spelen bij de gerichte aandacht, de automatische aandachtsreflexen, de intensiteit van de betekenisverlening en de verdere waarnemingsverwerking worden neurofysiologische tests uitgevoerd (EEG met brainmapping, cognitieve opgewekte hersenpotentialen).
