aandacht adhd volwassenen vzw

De laatste dagen van augustus, de eerste van september: samen met de eerste ochtendnevels hangt de geur van nat krijt in de lucht.  Zo ruikt het al sinds ik een kind ben, in die periode. 
En die geur wekt de oude gevoelens op van weerzin tegen de school.

Het was zo verschrikkelijk. 
Ik begon altijd met een lege boekentas, meestal met een opgeruimde of nieuwe pennenzak, en in minder dan een week had ik me alweer in nesten gewerkt. 
Mijn “nieuwe” juf had meestal niet veel tijd nodig om te zien wat voor vlees ze in de kuip had.  En voor mij was het telkens bang afwachten hoe ze zou reageren op alles wat mij altijd overkwam...  de huiswerken die niet af waren, de breiwerken  die zoek raakten, de ongeleerde lessen, de boeken die zoek bleven, de inktvlekken die zomaar ergens opkwamen.  Soms raakte de hele boekentas zoek, of ik raakte mijn jas of mijn turnspullen kwijt, of de “rij” ging ergens heen, en opeens stond ik ergens zonder hen, niet wetend waar ze gebleven waren.  Gescheurde huiswerken, ezelsoren in mijn schriften, omvallende inktpotten...

Mijn mond vertelde altijd meteen wat mijn hart voelde, zonder dat mijn verstand tijd had om ertussen te komen.  Impulsief noemen ze dat tegenwoordig.
Het eeuwige moeten stilzitten op die bank, “armen over elkaar, rug recht”  en ik die dat niet kon, die dat ook geen minuut kon onthouden..
Alles wat er buiten gebeurde, had ik altijd gezien.  Wat er in mijn agenda moest staan, natuurlijk niet..